Δ...

Μια μέρα σαν αυτή ο ουρανός σε γέννησε γυμνό και άγνωστο...

Δημιούργησες με την ανάσα σου το λιβάδι του έρωτα που έμαθαν αργότερα οι άνθρωποι..

Το σώμα σου το στόλισες με όλα τα συναισθήματα των ψυχών...Το βασάνισες αλλά οι πληγές σου ήταν ζεστές...

Ό,τι φτιάχνεις εκεί που βρίσκεσαι τώρα, ας έχει σαν αρχή και τέλος του μόνο το φως και το αγγιγμά σου...

*Είμαι ακόμα κάτω απ'τα φτερά σου...Το ξέρω...*

Δ...

Η νύχτα έκλεισε τα μάτια στο απροσδόκητο τίποτα & εγώ είμαι εδώ στο ρόλο ενός κομπάρσου για να σου πω αντίο…

Κάθε δάκρυ που θα πέσει για εσένα γίνεται αγάπη στα χείλη ενός τυφλού αγγέλου…

 Το πρώτο αστέρι της νύχτας που κάνει την εμφάνισή του είναι η αρχή κάθε παράστασης που θα δίνεις στη ζωή σου χωρίς να ξέρεις το γιατί…Και μη ρωτάς…ας μη το μάθεις…

 Για κάθε συναίσθημα που θα νιώσεις ποτέ, ένα αστέρι θα εμφανίζεται και εγώ θα μαντεύω αν γεννήθηκε από χαρά ή από λύπη σου…

 Όταν η σάρκα σου θα φλέγεται  από πάθος ο ουρανός θα βγάζει όλα του τα χρώματα να γιορτάσουν…

 Τα μάτια σου γαλήνη να γεμίζουν σε κάθε γέμισμα του φεγγαριού…

…το φως σου να βρει συντροφιά στους πιο όμορφους κεραυνούς της πλάσης…

Me & You

Σε περιμένω εκεί έξω στο πάρκο...

Εκεί που είχαμε βρεθεί για πρώτη φορά τυχαία...

Που τραγούδαγες, επειδή ήσουν χαρούμενος...που έκλαψες επειδή ήσουν λυπημένος...

Σε περιμένω να μου πεις παραμύθια για εμάς...

Για δράκους αρχαίους που είχαν παγωμένη ανάσα...

Για τον κόσμο θέλω να μου πεις, και να με μαγέψεις με τα χρυσά σου όνειρα...Να με αφήσεις να τα αγγίξω.

Σε περιμένω να ταξιδέψουμε μέσα στη γιορτή της φαντασίας μας και του έρωτα μας...

Περιμένω να με αγγαλιάσεις σαν να πεθαίνω...

Σε περιμένω εκεί έξω στο πάρκο... Έλα...

Kαπνός.

Έφευγε και ερχόταν...

Έφευγε και ερχόταν...

Όχι μόνο στα όνειρα της...Αλλά και όταν κλείνανε τα μάτια της για δευτερόλεπτα τον έβλεπε.

Καπνός...Που έφευγε και ερχόταν.

Πέρναγε από μέσα της, σαν να ήταν ανοιχτό παράθυρο, έμπαινε στα σωθικά της σαν παγωμένος αέρας.

Έβλεπε την θλίψη στα μάτια αυτού του καπνού που κάποτε είχε όνομα. Που κάποτε της έδινε ελπίδα και τώρα τρομοκρατεί τα όνειρα και το ταραγμένο μυαλό της.

Έπαψε να κοιτάει τον καθρέφτη για να μην τον βλέπει να της ακουμπάει τον ώμο.

Έδωσε την ζωή της σε έναν καπνό...Σε μια πεθαμένη ζωή...Σε μια σιωπηλή φιγούρα...Απλά για να ηρεμήσει.

Ταξίδια Ονείρου

Μια φωνή ταξιδεύει στο κεφάλι της...

Την ρωτάει πολλά πράγματα... Στις ερωτήσεις κρύβεται ο εαυτός της μάλλον...

Ήταν αργά, δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι. 

Ξημερώματα, και ήθελε να βγει να περπατήσει. Αν έπιανε βροχή την ώρα που πάταγε στο δρόμο θα ένιωθε τυχερή.

Νιώθει να βγαίνει η κούραση από το πρόσωπό της όταν πέφτουν οι σταγόνες πάνω της...

Νιώθει όμορφη. Ναι πολύ όμορφη. Κανείς δεν της το έχει πει...αλλά μόνο τότε δεν χρειάζεται να της το πει κάποιος... Της βγαίνει από μέσα της...

Τα μαλλιά της πέφτουν βαριά στους ώμους της, βρεγμένα καθώς είναι...Τα ρούχα της κολλάνε πάνω στο σώμα της...Χαμογελάει.

ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ. Είναι ευτυχισμένη.Νιώθει άνθρωπος. Γίνεται ένα με αυτό που λατρεύει...

Οι περαστικοί την κοιτάνε παράξενα. Δεν την νοιάζει. 

Κάνει αυτό που αγαπάει. Ένα στοιχείο της φύσης κυλάει στο δέρμα της.

Ανοίγει το στόμα της, γεύεται τις σταγόνες. 

Νιώθει εξάρτηση. 

Ξυπνάει...Ιδρωμένη...Την αποκοίμησε η σκέψη της...

Όμορφο όνειρο...

Αρμονία

Είδα εικόνες της φύσης...

Είδα τον ήλιο να ξεπροβάλλει την ανατολή σαν να γεννιέται ένας νέος κόσμος. Όλες σου οι αισθήσεις να θέλουν να μυρίσουν-αγγίξουν-δουν αυτό που συμβαίνει. Να ''βρεθούν'' σε αυτό.

Είδα τον ήλιο κατάματα για ώρα...και είδα πόσο λάμπει... Σκέφτηκα πως θα ήταν χωρίς το φως του...χωρίς την προστασία του. Ήθελα να αγγίξω. Να πάρω ένα χάδι του από εκεί που ήμουν.

Τον είδα να βουτάει πάλι στη θάλασσα καθώς κρυβόταν όταν βράδιαζε. Αυτό και αν ήταν ανατριαχιαστικό.Μάτια να λαμπυρίζουν στην ανάπαυσή του... 

Είδα ένα φεγγάρι να κάνει παρέα στα τόσα αστέρια. Ένα αστέρι μου έκλεβε κάθε βράδυ το βλέμα. Αυτό που ήταν λαμπερό, και στην ίδια θέση όλες τις μέρες.Το κοίταγα σαν να προσπαθούσα να το καταλάβω. Ακόμη και να το ακούσω.

Και η επόμενη μέρα ήταν ίδια.

Ένας αέρας να κουνάει τα δέντρα δεξιά-αριστερά...και να βλέπεις την κίνηση τους.Τα νερά της θάλασσας να κινούνται προς μια κατεύθυνση...και το κύμα αργά το βράδυ να σκάει...και να υπολογίζεις αν την επόμενη φορά θα έρθει πιο κοντά σου και θα βρέξει τα λερωμένα από την άμμο πόδια σου.

Ανοίξτε τα μάτια. =)

The Wake of the Angel

I am the eyes of the Basilisk.

As you enter the forest of my sleep,
Drawing aside the bushes of glimmering light,
You will remember the prayer of Orion.

Drifted in me, you are alone.

The hour approaches and the Moon, dim as clay,
Pours a sea of tears into our swollen eyes.
Kill the dying in my soul, my love,
For Death once dead bears no more dying then,
And you'll be dead to strike the dead.

I have written your name so often
On the chiselled vault.
But my writing hands are the roots of my misery.

Now everything stands still in the wake of the Angel.

Elend. http://www.youtube.com/watch?v=vcqp1PYxVPw